Opent in een nieuw tabblad
  • Waarom is afvallen niet altijd de eerste stap bij obesitas?

    Een patiënt met obesitas die hulp vraagt, wil vaak afvallen. De logische reflex lijkt dan: voeding verbeteren, meer bewegen en het gewicht omlaag krijgen. Behandelaar en systeemtherapeut Mignon van Bruggen legt in de aflevering ‘het verborgen probleem achter obesitas’ uit dat juist dáár een belangrijk probleem kan zitten.

    Als er naast obesitas ook een eetstoornis speelt, moet eerst duidelijk worden welk effect eten, emoties en het lichaamsbeeld hebben op de patiënt.

    Een gewichtsprobleem is niet hetzelfde als een eetprobleem

    Niet iedereen met obesitas heeft een eetstoornis. Andersom hoeft een eetstoornis bij iemand met obesitas ook niet te bestaan uit grote eetbuien.

    Van Bruggen beschrijft bijvoorbeeld mensen die gedurende de hele dag kleine hoeveelheden eten, steeds iets pakken of bestellen en daarbij niet het sterke controleverlies van een klassieke eetbui ervaren. Ook veel piekeren over eten, maaltijden overslaan, zeer weinig variatie en allerlei eetregels kunnen onderdeel zijn van een verstoord eetpatroon.

    Dat onderscheid is voor de behandeling cruciaal.

    De verrassende interventie: voldoende gaan eten

    Een belangrijke eerste stap in de behandeling is juist regelmatig en voldoende eten. Dat kan voor deze patiëntengroep spannend zijn. Sommigen hebben al vanaf hun jeugd gehoord dat ze minder zouden moeten eten en zijn gewend ontbijt uit te stellen, maaltijden klein te houden of producten te verbieden.

    In de behandeling wordt geprobeerd eerst te voorkomen dat maaghonger een trigger wordt. Patiënten krijgen daarom een volwaardig ontbijt en voldoende lunch aangereikt, zodat ze enkele uren verder kunnen zonder opnieuw door honger te worden gehinderd. Volgens Van Bruggen merken veel mensen vervolgens dat de drang naar eten gedurende de dag afneemt. Ook de voortdurende food noise kan minder worden wanneer iemand regelmatig en voldoende eet.

    Niet afvallen kan óók behandelwinst zijn

    Het doel van deze eetstoornisbehandeling is niet primair gewichtsverlies. Sommige patiënten vallen af, anderen blijven stabiel. Dat laatste kan volgens Van Bruggen eveneens winst zijn, bijvoorbeeld wanneer daarmee een patroon van diëten, afvallen en opnieuw aankomen wordt doorbroken.

    Pas wanneer de eetstoornis voldoende is hersteld en iemand daarna nog wil afvallen, kunnen bijvoorbeeld een gecombineerde leefstijlinterventie, medicatie of bariatrische behandeling aan bod komen.

    De belangrijkste vraag voor zorgprofessionals

    Van Bruggen heeft daarom een concreet advies: vraag door. Vraag niet alleen naar gewicht en eetbuien, maar ook naar de relatie met eten, emoties en het lichaam. Wat betekent eten voor iemand? Welke regels zijn er? Wat wordt vermeden? En hebben anderen zich ooit zorgen gemaakt over het eetgedrag?

    Want een patiënt die zegt “ik wil afvallen” vertelt daarmee nog niet automatisch welk probleem als eerste behandeld moet worden.

    Vorig bericht

    Waarom is afvallen niet altijd de eerste stap bij obesitas?

    Vorig bericht

    Testpodcast bericht

    Volgend bericht

    Waarom is afvallen niet altijd de eerste stap bij obesitas?

    Volgend bericht

    Testpodcast bericht